Fic War In winter 2nd Aizen Revive !!.Chapter 3 เริ่มแผนการร้ายของโฮเงียวคุ Fic

เริ่มแผนการร้ายของโฮเงียวคุ …...

ณ โลกมนุษย์  ในบ้านของอิจิโกะ ตอนนี้ยมฑูตที่อยู่โลกมนุษย์มีอยู่เพียงแค่คนเดี่ยวคือ “ลูเคีย” ตั้งแต่หลังศึกต่อสู้กับไอเซ็นเธอก็มาปักหลักอยู่นี้

ตอนนี้เข้ายามราตรีแล้ว ตะวันหายไป จันทราขึ้นแทนส่องแสงโดนเด่นอยู่บนท้องฟ้า

เพล้ง !! ลูเคียที่กำลังเก็บจานอยู่อยู่ๆจานก็หลุดมือแตกกระจาย

“ลูเคียเป็นไรมั๊ย” อิจิโกะวิ่งเข้ามาหาลูเคีย

“ไม่เป็นไร โอ๊ย!” ลูเคียโดนเศษจานบาดนิ้ว

“….” อิจิโกะห้ามเลือดให้ลูเคียโดยอมนิ้วนั้นเข้าไป

“-///- พะ พอ อิจิโกะ” ลูเคียเอามือออกแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บเศษจานต่อไป

“อิจิโกะข้ารู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นพูดกับอิจิโกะ

“ทำไม มีอะไร”

“ชั้นรู้สึกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับท่านพี่ เรื่องที่ไม่ดีๆ” ลูเคียเอ่ยน้ำเสียงของเธอบ่งบอกที่ความเป็นห่วงพี่ชาย

“งั้นพรุ่งนี้ไปโซลโซไซตี้กันมั๊ยล่ะ” อิจิโกะเอ่ยพลางยิ้มให้

“ดีๆ” ลูเคียยิ้มขึ้นมาทันที

“ไปเตรียมของก่อนนะ” ลูเคียวิ่งเข้าไปบนห้องนอนของเธอ (ที่จริงมันของอิจิโกะ-.-)

"ลูเคียเดี๋ยวชั้นมานะ จะไปบอกตาหมวกเกี๊ยะน่ะ ฝากดูแลบ้านด้วย" อิจิโกะกล่าวแล้ววิ่งไปที่ร้านของอุราฮาระทันทีแต่ระหว่างทาง

ซู่ม ม ม ม ~~ อิจิโกะสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของใครบางคนได้ แรงกดดันนั้นสูงมากทีเดียว

'อะไรกันพลังวิญญาณของใครกัน' อิจิโกะกวาดตามองไปรอบๆตัว

        พรึบ ~ บ มีผู้ชายร่างสูง เรือนผมยาวพาดหลังสีรัตติกาล มีนัยน์สีนิลดำส่องแววชั่วร้ายในตานั้น ท่าทางนิสัยแลเย็นชาและน่ากลัว อย่างบอกไม่ถูก ยืนอยู่ในมุมมืด

        "แกเป็นใคร" อิจิโกะเอ่ย สีหน้านั้นริงังขึ้นมาทันที
       
        "ใจเย็นๆข้ามาดี ข้ามีบางอย่างจะบอกเจ้า" บุรุษลึกลับกล่าวพลางเดินออกมาจากมุมมืด

        "อะไร?" ถึงจะระแวงอยู่บางแต่เพราะความสงสัยจึงถามออกไป

        "ถึงเวลาแล้วมารร้ายกำลังจะตื่นขึ้น"
        "ถึงเวลาแล้วเมืองมิตินั้นจะะล่มสลาย"
        "ถึงเวลาที่จะกระชากหน้ากากคนทรยศ"
        "ถึงเวลาแล้วที่เผ่าพันธุ์ยมฑูดจะดับสิ้น"
        "ถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องดับสิ้นไปซะ"

        บุรุษเอ่ยคำทำนายบางอย่างไว้แล้วยิ้มอย่างนี้เลศนัยพอสิ้นคำเอ่ยของเขา เขาก็พุ่งตัวอย่างรวดเร็วเข้าหาอิจิโกะ แต่ร่างของบุรุษนั้นสลายไปก่อนที่จะถึงตัวอิจิโกะสร้างความแปลกใจให้กลับอิจิโกะอย่างมาก

        "จงอย่าลืมคำพูดของข้าเจ้าหนู" ถึงตัวของบุรุษผู้นั้นจะสลายไปแต่เสียงของเขายังดังก้องไปทั่วบริเวณ อิจิโกะรีบวิ่งไปที่ร้านของอุราฮาระทันที
       
        ปัง !! อิจิโกะถือวิสาสะเปิดประตูร้านเขาทันที

        "เจ้าหมวกเกี๊ยะ!!" อิจิโจตะโกนเรียกลั่นร้าน

        "ฮาว~ว คุณคุโรซากิ มีอะไรครับ" อุราอ่าระเดินอออกมาจากห้อง

        "ชั้นจะไปโซลโซไซตี้พรุ่งนี้เช้าช่วยเปิดประตูไว้ให้ด้วย"

        "ผมเตรียมไว้ในเรียบร้อยแล้วครับ" อุราฮาระเอ่ยพลางคลี่พัดประกายออก

        "มีอีกเรื่อง"

        "อะไรครับ"

        "ชั้นไปเจอคนคนหนึ่งแต่ไม่รู้มันเป็นใครจากที่ชั้นเห็นเหมือนน่าจะอารันคา"

        "อารันคา ?"

        "ใช่ แล้วมันยังมีพลังวิญญาณสูงมากถ้าให้เทียบก็พอๆกับพวกเอสปาด้าด้วยซ้ำ"

        "หือ" อุราฮาระเบิกตากว้างทันทีและเขาเองะรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ราวกับเรื่องร้ายๆะบังเกิดขึ้นอีก

        "เกือบลืมมันมาบอกผมว่า" อิจิโกะเอ่ยบทกลอนที่เขาได้ยินมา

        "ถึงเวลาแล้วมารร้ายกำลังจะตื่นขึ้น"
        "ถึงเวลาแล้วเมืองมิตินั้นจะล่มสลาย"
        "ถึงเวลาที่จะกระชากหน้ากากคนทรยศ"
        "ถึงเวลาแล้วที่เผ่าพันธุ์ยมฑูดจะดับสิ้น"
        "ถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องดับดิ้นไปซะ" อุราฮาระทวนบทกลอนนั้น แล้วหันหลังให้อิจิโกะ

        "คุณคุโรซากิครับผมพอรู้แล้วมันต้องการอะไร"

        "อะไรล่ะ"

        "บทแรกและบทสองที่มันกล่าวถึงมันน่าจะมีใครสักคนคืนชีพและคิดจะทำลายโซลโซไซตี้ บทที่สามนี้ผมไม่รู้มันหมายถึงใครรู้แค่ว่าในกลุ่มยมฑูตในโซลโซไซตี้มีหนอนบ่อนไส้ บทที่สามแน่นอนว่ามันจะล้างยมฑูตออกจากโซลโซไซตี้และบทที่สี่ผมคงไม่ต้องพูดเพราะความมันก็โจ่งแจ้งอยู่และว่ามันจะฆ่า!คุณ" อุราฮาระเอ่ย และเดินกลับเข้าไปในห้องของตน

        "คุณคุโรซากิครับกลับบ้านไปก่อนนะครับเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปบอกเพื่อนๆของคุณเอง"

        "อืม" อิจิโกะรีบวิ่งกลับบ้านทันที

=========================================

        ณ โซลโซไซตี้ ในเซย์เรย์เท
       
        เคร้ง !! ตูม !! เสียงจากการต่อสู้ดังลั่นไปทั่วเมือง เปลวไฟร้อนกำลังเผาผลาญเมืองเมืองนี้ กองศพยมฑูตายเกลื่อนกลาด โลหิตแดงนองเต็มพื้น ช่างเป็นภาพที่สยองยิ่งนัก และที่น่าสลดคือไม่ว่าจะเป็นหัวหน่วย รองหัวหน้า หรือ ใคร ก็สะบักสะบอมกันทั่วหน้า ซ้ำบางคนยังก็สิ้นชีพแล้วด้วย

        "ท่านพี่ / เบียคุยะ / หัวหน้าคุจิกิ" ลูเคียอิจิโกะเร็นจิเอ่ยตะโกนลั่นเมื่อทั้งสี่กำลังต่อสู้อยู่กับอารันคาตนหนึ่ง แต่ตอนนี้มันพุ่งดาบไปที่เบียคุยะ ด้วยร่างกายของเขาที่ใกล้ถึงขีดจำกัดทำให้เคลื่อนไหวช้าลง

        ฉัวะ !!! ดาบคมของอารันคาเฉียดใบหน้าของเบียคุยะไปนิดเดี่ยว

        "พลาดรึนี้ งั้นแม่หนูคนนั้นเป็นรายต่อไป" อารันคาพุ่งไปที่ลูเคียอย่ารวดเร็ว

        "ลูเคีย" เบียคุยะพยายามลุกขึ้นแต่ไม่เป็นผลขาของเขาตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงแล้ว

        เคร้ง !! อิจิโกะมาช่วยลูเคียทันพอได้เขาใช้ดาบของตนปะทะกับดาบองอารันคา

        "อยากตายไวก็ไม่บอกนะเจ้าหนู" อารันคาปัดอิจิโกะกระเด็นทันที

        "หนอยแก" เร็นจิเหวี่ยงดาบในสภาพบังไคไปใส่อารันคา

        "รำคาญซะมัด ข้าขี้เกียจเล่นได้ล่ะ หึหึ จึงหายไปซะเถอะ!!" อารันลอยขึ้นนอกหัวพวกเขา

        "จงเผาผลาญทำลายล้าง เพนทินโก (มั่ว)" อารันคาเอ่ยปลดปล่อยดาบของตน อารันคาเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปจากเดิมคือขนาดดาบที่ใหญ่ขึ้นเป็นสามเท่า ทั้งตัวมีเปลวไฟสีดำครอบคลุมตัว

        "จงกลายเป็นผงธุรีไปซะ" อารันคาเหวี่ยงดาบของตัวใส่บริเวณที่ทั้งสี่คนยืนอยู่ ขณะที่เหวี่ยงดาบออกไปก็มีคลื่นไฟดำซัดมาใส่เขา ไฟดำนั้นเผาพวกเขาสลายไปไม่เหลือแม้กระดูก แต่การเผาของไฟนี้ไม่เหมือนไฟเท่าไปไฟมีมันเผาเพียงร่างกาย วิญญาณ เพราะฉะนั้นอาภรณ์ของพวกเขาก็ยังอยู่

        "ลูเคีย ๆ ๆ" เบียคุยะเป็นคนเดียวที่รอดวิ่งที่เสื้อผ้าของน้องตนแล้วกอดไว้แน่น

        "โอ้ คุณชายยังไม่ชีวิตรอดอยู่อีกรึเนี๊ยะแสดงว่าเป็นคนที่ท่านไอเซ็นหมายหัวไว้อย่างแน่นอน!!" อารันคาพุ่งไปที่เบียคุยะ

.
.
.
.
.
.
.


        "หะ" เบียคุยะตื่นขึ้นจากฝันร้าย เขาสะดุดขึ้นทำให้เด็กหญิงที่หนุนตักเขาอยู่ตื่นตามไปด้วย

        "พี่ชายมีอะไรหรอค่ะ" ฮาคุขยี้ตายันตัวขึ้นมองเบียคุยะที่มีเหงื่อแตกพลั่กและสีหน้าที่ซีดลง

        "ปะ ป่าว เจ้านอนเถอะข้าขอตัวไปเดินเล่นสักหน่อย" เบียคุยะเอ่ยแล้วเดินออกไปทันที

        เบียคุยะเดินออกจากกระท่อมฟางเดินไปที่ริมแม่น้ำใกล้ๆ ยืนรับลมยามราตรี ผมยาวดำรัตติกาลพลิ้วไหวไปตามกระแสลมอ่อน ใบหน้าที่ดูเย็นชาตอนนี้กลับดูโศกเศร้า เขานึกถึงฝันร้ายที่เขาฝันเมื่อกี้ ความฝันที่เกี่ยวกับน้องสาวอันเป็นที่รัก เกี่ยวกับชีวิตของคนในโซลโซไซตี้และที่ไม่น่าเชื่อมันเกี่ยวกับ "ไอเซ็น"

        เบียคุยะนึกถึงน้องสาวแล้วมันก็ทำให้นึกถึง"ฮิซานะ" แม้เวลาผ่านร่วงลับไปนับ 50 ปีแต่ความรักความผูกพันธุ์ระหว่างเขาและเธอไม่เคยจางหาย เขาเคยภาวนาอยู่หลายสิบครั้งว่าขอให้ได้เจอนางอีกครั้งถึงเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆก็ขอให้ได้เห็นรอยใจนั้นอีก ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้จมปักอยู่กับมันนักจมขนาดไม่มีวันขึ้นมาได้ นัยน์ตาสีท้องทะเลนิ่งราวไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆแต่ภายในจิตใจนั้นเล้อล้นไปด้วยน้ำตา น้ำตาที่อยู่ภายในจิตใจ ซึ่งมันเจ็บปวดกว่าภายนอกยิ่งนัก

Behind the clouds and mist of cold
The warming light of sun doth show
Within the depth of darkling night
The stars yet shining out their light.

Will the time come to light my days
And shed those pain and lone away
Will someone come and hold me near
I long for thee to stop my tears

Will there be sun behind my clouds
Or will my star ever be found
I long, I wish, o my heart cries
For someone I could call as mine.

--------------------------------------

เบื้องหลังหมอกมัวเหนือฟ้าหม่น
แสงอ่อนโยนของตะวันยังเฉิดฉาย
ราตรีมืดไม่ไร้ดาวพราวพราย
จะมีสักวันไหมได้พบเจ้า

คนที่จะจุดประกายปลายฟ้า
อบอุราให้อุ่นไอรักเสมอ
จะมีไหมวันนั้นวันที่เจอ
หรือต้องเพ้อเพียงฝันนิรันดร

        ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังนึกถึงหญิงที่ตนเองรักความคิดนั้นต้องอยู่ชะงักลงเพราะ...สายตานั้นได้กวาดไปเห็นใครบางคนที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ ร่างที่เขาเห็นเป็นร่างของหญิงคนหนึ่งรูปร่างเล็ก ผมดำเงา แต่หน้าตานั้นเห็นไม่ชัดเพราะอยู่ระยะไกลกันแต่ถึงไกลขนาดไหนเขาก็ได้นั้นว่าเธอคือ "ฮิซานะ"  ใบหน้าเปลี่ยนสีกลายเป็นหน้าตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขแต่มันอยู่กับเขาได้ไม่นานมันก็จางไปอีกเพราะอะไรน่ะรึ...ก็เพราะว่าเขารู้ดีว่าถึงเธอจะยืนอยู่ตรงนั้น จะอยู่ใกล้แค่เอี่ยม เธอก็ไม่สามารถจำเขาได้ เพราะเธอนั้นตายไปจากโซลโซไซตี้แล้วคงไปเกิดที่โลกมนุษย์พอเธอตายที่โลกมนุษย์เธอก็คงถูกส่งวิญญาณมาที่นี้อีก...เพราะมันคือวงจรชีวิต...เพราะเธอได้ไปเกิดใหม่ความทรงจำก็หายไปด้วย แต่ถึงกระนั้นเขาก็ดีใจที่ได้เห็นเธออีกครั้ง

        เบียคุยะเบี่ยงสายตาหนีจากเธอสักพักแต่แค่เพียงชั่วพริบตา.......

        กรี๊ด!! เสียงกรีดร้องของฮิซานะทำให้เบียคุยะต้องใจมากเขามองไปที่เธออีกครั้ง พบฮอลโลตัวหนึ่งกำลังจะกินเธอ เบียคุยะะวิ่งไปช่วยแต่

        กรี๊ด!! เสียงกรีดร้องของฮาคุที่ดังมาจากกระท่อมดังขึ้นอีกทำให้เบียคุยะชะงักทันทีเพราะสิ่งที่เขาเห็นอีกคือฮอลโลอีกตนที่กำลังจะกินฮาคุเช่นกัน เขาเลือกไม่ถูกว่าจะไปช่วยใครดีเพราะถ้าช่วยอีกคนอีกคนก็ต้องตาย เขาสับสน

        พรึบ~ โฮเงียวคุ!!ปรากฏตัวต่อหน้าเบียคุยะ

        "เลือกไม่ถูกใช่มั๊ยว่าจะช่วยใคร เป็นคนที่รักทั้งสองคนเลยนิ" โฮเงียวคุกล่าว

        "เจ้าเป็นใคร" เบียคุยะหันขวับไปที่โฮเงียวคุแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันสีหน้าของเขาในตอนนี้คงสีหน้าที่โกรธเกี้ยวอย่างมาก

        "ไม่จำเป็นต้องบอกเพราะอีกไม่นานท่านก็รู้เอง"

        "มีธุระอะไรกันข้า"

        "ข้าแค่มายื่นข้อเสนอ"

        "ว่า?"

        "ผู้หญิงสองคนนั้นเป็นคนที่ท่านรักและเธอกำลังถูกฆ่าตายซึ่งท่านเองไม่อยากให้เป้นอย่างนั้นและท่านช่วยอีกคนอีกคนต้องตายเพราะฉะนั้นช้าจะช่วยนางให้เองโดยมีข้อตกลงว่า "ท่านต้องมาเป็นพวกของท่านไอเซ็น"นับบัดนี้"

        "ข้าปฏิเสธ" ไม่ต้องคิดอะไรมากเขาเอ่ยออกปฏิเสธไปทันทีเพราะถ้าทำอย่างนั้นมันคงจะทำให้คนต้องตายอีกมากแน่นอนแต่พูดถึงไอเซ็นเจ้านั้นตายไปแล้วไม่ใช่รึแล้วทำไมคนตรงหน้าเขายังเอ่ยถึงมันอีก

        "อย่าพึ่งตัดสินใจ ข้ายังพูดไม่จบ ที่ข้าจะพูดต่ออีกคือความฝันที่เจ้าฝันเมื่อสักครู่เป็นความจริงในอนาคต"

        "....." เบียคุยะเบิกตากว้างทันที 'ไม่จริงความฝันนั้นต้องไม่ใช่เรื่องจริง' เบียคุยะภาวนา

        "มันเป็นความจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ท่านไอเซ็นคืนชีพ โซลโซไซตี้ถูกทำลาย น้องสาวของท่านและทุกคนต้องตายมันคือความจริง"

        "ไร้สาระ"

        "ข้าพูดจริง แต่ถ้าท่านยอมรับมือกับพวกข้า ข้าจะไว้ชีวิตน้องสาวท่านและผู้หญิงสองคนที่กำลังถูกฮอลโลทำร้าย และจะไว้ชีวิตท่านและมอบพลังใหม่ที่วิเศษให้กับท่าน"

        "......"

        "ข้าขอคำตอบเดี๋ยวนี้"

        "......." เบียคุยะยังเงียบไม่เอ่ยอะไร

        กรี๊ด!! ทั้งฮาคุและฮิซานะร้องลั่นเพราะตัวนั้นถูกฮอลโลบีบรัดตัวแน่นขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของเบียคุยะเองก็เหมือนถูกบีบเช่นกัน

        "หมดเวลาคิดแล้ว"

        "หือ" เบียคุยะมองหันซ้ายขวาไปมองฮิซานะและฮาคุสิ่งที่เขาเห็นคือ ร่างที่แหลกละเอียดของทั้งสองจนไม่รู้ว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหนมันแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อวัยวะภายในบางของทะลักออกมาบางก็แหลกละเอียด เลือดแดงนองเต็มพื้น เบียคุยะเห็นเทียบจะสติแตกตายไปข้าง มือสั่นระรั่ว ความโกรธเริ่มครอบงัมจิตใจ

        "รายต่อไปเป็นใครดี หึหึ" โฮเงียวคุเอ่ยแล้วดีดนิ้วเบาๆก็มีภาพแสดงเหนือหัวของเขารูปที่แสดงอยู่นั้นคือ"ลูเคีย"

        "กำลังนอนหลับสบายอยู่เลย แต่อีกไม่นานเธอจะได้หลับไปชั่วนิรันดร์ ข้าขอถามซ้ำจะยอมรับมือกันข้ามั๊ย" โฮเงียวคุเอ่ยพร้มดันเสียหนักแน่นกว่าเดิม

        "แกนะแก" เบียคุยะกัดริมฝีปากเล็กน้อย บ่งบอกถึงความทรมานและอึดอัดในใจ

        "จะเลือกเส้นทางไหน คุจิกิ เบียคุยะ"

.
.
.
.
.
.
.

================================



ตอนต่อไป "การตัดสินใจของเบียคุยะ"

ขอบใจจจ้า

"จงเผาผลาญทำลายล้าง เพนทินโก (มั่ว)"

มั่วเลย เหอะๆๆ



ดูแล้ว ลางไม่ดีตลอดเรื่องเลยแฮะ เรื่องนี้
ฮิซานะ กับภาพที่เห็น คงเป็นของเคียวขะ ซุยเงสึแหงเลย = =

น่าสงสาร  เบียคุยะอ้ะ

เอาละซิเบียคุยะจะเลือกไงง


ลูเคียพูด'ชั้น'  มันแปลกนะๆๆ 55

สนุกดีค้ะ    ขอบคุณมากค่า^^

น่าสงสาร  เบียคุยะอ้ะ

เอาละซิเบียคุยะจะเลือกไงง


ลูเคียพูด'ชั้น'  มันแปลกนะๆๆ 55

สนุกดีค้ะ    ขอบคุณมากค่า^^

ลืมอ่ะ 55555+ แต่ขี้เกียจแก้ล่ะ

ขอบคุณฮ๊ะ